تریلرهای کانتینری بر اساس طراحی ساختاری خود دسته بندی می شوند که تریلر اسکلتی رایج ترین نوع آن است. این تریلرها که صرفاً از یک قاب شاسی و ساختارهای پشتیبانی ضروری بدون عرشه کامل تشکیل شده اند، برای تحمل بار به خود کانتینر متکی هستند. در نتیجه، آنها سبک وزن و از نظر طراحی ساده هستند و برای عملیات بندری و حمل و نقل کوتاه- ایده آل هستند. وزن وزن کم آنها از نظر افزایش ظرفیت بار و کاهش مصرف سوخت مزایایی را ارائه می دهد.
دسته دیگر، تریلر تخت است که دارای یک عرشه تخت کامل روی شاسی است. این تریلرها تطبیق پذیری بیشتری را ارائه می دهند و می توانند نه تنها کانتینرهای استاندارد بلکه انواع مختلفی از محموله های غیر استاندارد را حمل کنند. در حالی که طراحی تخت مسطح امکان استفاده از روش‌های بارگیری انعطاف‌پذیر را فراهم می‌کند، وزن سنگین‌تر تریلر بر مصرف سوخت تأثیر می‌گذارد و منجر به استفاده مکرر از آن در سناریوهای{3}}حمل و نقل چند منظوره می‌شود.
انواع تخصصی نیز وجود دارد، مانند تریلرهای کم تخت-و تریلرهای پرده جانبی-. تریلرهای کم تخت با کاهش ارتفاع عرشه بار، پایداری را افزایش می‌دهند و برای حمل و نقل{4} کانتینرهای بلند یا تخصصی مناسب می‌شوند. در همین حال، تریلرهای پرده جانبی{6}}برای عملیات لجستیکی همه کاره طراحی شده‌اند که در صورت نیاز به محافظت در برابر باران و گرد و غبار، مزایای مشخصی را ارائه می‌دهند. انتخاب نوع تریلر معمولاً به عواملی مانند فاصله حمل و نقل، ویژگی های محموله و محیط عملیاتی بستگی دارد تا نیازهای لجستیکی متنوع را برآورده کند.
